Afneitun eftir Seferis
Í síðustu færslu minntist ég á ljóðið Afneitun (Αρνηση) eftir Seferis. Hér fer á eftir fremur ónákvæm þýðing á því.
Afneitun
Við flæðarmál á feluströndu
fagurhvítri eins og dúfu
þorstinn mjög á miðjum degi
mæddi en vatnið salti blandað.Þar á ljósan ljóma sandsins
letrað höfðum nafnið hennar,
en frá sænum golan gladdi
og gustur eyddi skrifum þessum.Ó hve hjartað ákaft bærðist,
öndin þreyði full af löngun,
er líf vort tókum tökum – röngum!
Og tilverunni út því skiptum.
Αρνηση
Στο περιγιάλι το κρυφό
κι άσπρο σαν περιστέρι
διψάσαμε το μεσημέρι·
μα το νερό γλυφό.Πάνω στην άμμο την ξανθή
γράψαμε τ’ όνομά της·
ωραία που φύσηξεν ο μπάτης
και σβήστηκε η γραφή.Mε τι καρδιά, με τι πνοή,
τι πόθους και τι πάθος,
πήραμε τη ζωή μας· λάθος!
κι αλλάξαμε ζωή.
