Atli Harðarson

Giorgos Seferis (Γιώργος Σεφέρης) fæddist árið 1900 skammt frá Smyrnu í Anatólíu. Hann nam lögfræði við Sorbonne háskóla í Frakklandi og starfaði síðan lengst af í grísku utanríkisþjónustunni m.a. sem sendiherra í Tyrklandi, Englandi og Albaníu.

Seferis hætti að þjóna gríska ríkinu eftir að herforingjar tóku völd árið 1967. Þegar hann  lést árið  1971 voru herforingjar enn við völd. Við jarðarförina safnaðist mikill fjöldi manna saman í Aþenu og söng ljóð hans Afneitun (Άρνηση) við lag Mikis Þeodorakis og varð þessi söngur, sem hafði þá um nær tíu ára skeið verið vinsæll og vel þekktur, að sameiningartákni þeirra sem börðust  gegn herforingjastjórninni. (Þessi illa þokkaða stjórn sem hrökklaðist frá völdum 1974 stjórnaði Grikklandi að hætti fasista.)

Seferis fékk Nóbelsverðlaunin í bókmenntum árið 1963.

Ljóðið sem hér er reynt að þýða heitir Frásögn. Flutningur á hluta þess er hér.

Frásögn

Þessi maður gengur um grátandi
og enginn veit af hverju
stundum halda þeir að það séu horfnar ástir
eins og þær sem kvelja okkur hvað mest
á sumrin með hljómflutningstæki á ströndinni.

Aðrir menn hafa verk að vinna
endalausa pappíra, börn sem vaxa
og konur sem eldast illa
hann hefur tvö augu eins og draumsóleyjar
eins og afskornar draumsóleyjar á vorin
og tvær uppsprettulindir í augnkrókunum.

Gengur um göturnar, leggst aldrei til hvíldar,
en arkar um hornréta fleti á hryggjum jarðarinnar
vél endalausrar þjáningar
sem hefur á endanum enga þýðingu.

Einhverjir heyrðu einræður hans
við sjálfan sig þegar hann gekk hjá
um spegla sem brotnuðu fyrir mörgum árum
og ásýndir sem inni í þessum speglum voru brotnar
og enginn getur nokkru sinni raðað aftur saman.
Aðrir heyrðu að hann ræddi um svefninn
og myndir af hryllingi á þröskuldi svefnsins
andlit, óbærileg vegna viðkvæmni sinnar.

Við höfum vanist honum,
viðkunnanlegur og spakur sem hann er
þótt hann gangi sífellt um grátandi
eins og víðirinn á árbakkanum
sem þú sérð út um lestargluggann
á drungalegum morgni
þegar þú vaknar upp af vondum svefni.

Við höfum vanist honum og hann er ekki fulltrúi neins
fremur en aðrir hlutir sem hafa orðið venjulegir
og ég tala um hann við þig því mér hugkvæmist
ekkert annað en það sem þú hefur vanist
og ég kann mig.

Hér er ljóðið á frummálinu: 

Αφήγηση

Αυτός ο άνθρωπος πηγαίνει κλαίγοντας
κανείς δεν ξέρει να πει γιατί
κάποτε νομίζουν πως είναι οι χαμένες αγάπες
σαν κι αυτές που μας βασανίζουνε τόσο
στην ακροθαλασσιά το καλοκαίρι με τα γραμμόφωνα.

Οι άλλοι άνθρωποι φροντίζουν τις δουλειές τους
ατέλειωτα χαρτιά παιδιά που μεγαλώνουν
γυναίκες που γερνούνε δύσκολα
αυτός έχει δυο μάτια σαν παπαρούνες
σαν ανοιξιάτικες κομμένες παπαρούνες
και δυο βρυσούλες στις κόχες των ματιών.

Πγαίνει μέσα στους δρόμους ποτέ δεν πλαγιάζει
δρασκελώντας μικρά τετράγωνα στη ράχη της γης
μηχανή μιας απέραντης οδύνης
που κατάντησε να μην έχει σημασία.

Άλλοι τον άκουσαν να μιλά μοναχό καθώς περνούσε
για σπασμένους καθρέφτες πριν από χρόνια
για σπασμένες μορφές μέσα στους καθρέφτες
που δεν μπορεί να συναρμολογήσει πια κανείς
άλλοι τον άκουσαν να λέει για τον ύπνο
εικόνες φρίκης στο κατώφλι του ύπνου
τα πρόσωπα ανυπόφορα από τη στοργή.

Τον συνηθίσαμε είναι καλοβαλμένος κι ήσυχος
μονάχα που πηγαίνει κλαίγοντας ολοένα
σαν τις ιτιές στην ακροποταμιά που βλέπεις απ’ το τρένο
ξυπνώντας άσχημα κάποια συννεφιασμένη αυγή.

Τον συνηθίσαμε δεν αντιπροσωπεύει τίποτα
σαν όλα τα πράγματα που έχετε συνηθίσει
και σας μιλώ γι’ αυτόν γιατί δε βρίσκω τίποτα
που να μην το συνηθίσατε
προσκυνώ.

Færslan „Ljóð eftir Giorgos Seferis“ var rituð laugardaginn, 17. apríl 2010 kl. 0.29 og færð undir Ljóð. Þú getur fylgst með ummælum við hana með RSS 2.0-veitu. Þú getur ritað ummæli, eða sent inn bakvísun frá þínum vef.