Úr Αξιον Εστί
Eftirfarandi ljóð er, eins og þýðingin sem ég birti hér 11. desember, hluti af ljóðabálknum Verðugt er (Αξιον Εστί) eftir Odysseas Elytis (Οδυσσεας Ελύτης, 1911—1996).
Klæddir sem „vinir“ komu þeir
andskotar mínir ótal sinnum
og tróðu fótum forna mold.
En moldin hæfði aldrei hælum þeirra.Þeir komu með vitringinn,
landtökumanninn og rúmfræðinginn,
ritningar fullar af bréfum og tölum
og samleik auðsveipni og valds
sem ríkti yfir ljósinu forna.
En ljósið hæfði aldrei hlífum þeirra.Ekki varð býflugan ginnt í sinn gullna leik
né heldur golan af vestri blekkt til að þenja voðirnar hvítu.Efst á tindum, við opin sund og inni í dölum
reistu þeir voldug virki og smíðuðu mikil hús
eikjur bæði og önnur fley,
settu lögin sér í hag
sem brutu hvergi í bág við forna reglu.
En reglan hæfði aldrei hugsun þeirra.Ekki var spor eftir guð markað í sál þeirra
né heldur gerði huldan þá mállausa með augnaráði sínu.*Klæddir sem „vinir“ komust þeir hingað
andskotar mínir ótal sinnum
gefandi sínar fornu gjafir.
En gáfu ekkert nema eld og járn.
Í opnar lúkur sem lengi biðu,
ekkert nema eld og vopn og járn.
Ekkert nema eld og vopn og járn.
* Grísk þjóðtrú segir að ef maður horfist í augu við huldukonu steli hún rödd hans.
Á frummálinu:
Ήρθαν
ντυμένοι «φίλοι»
αμέτρητες φορές οι εχθροί μου
το παμπάλαιο χώμα πατώντας.
Και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους.
Έφεραν
τον Σοφό, τον Οικιστή και τον Γεωμέτρη
Βίβλους γραμμάτων και αριθμών
την πάσα Υποταγή και Δύναμη
το παμπάλαιο φως εξουσιάζοντας.
Και το φως δεν έδεσε ποτέ με τη σκέπη τους.
Ούτε μέλισσα καν δε γελάστηκε το χρυσό ν’ αρχινίσει παιχνίδι·
ούτε ζέφυρος καν, τις λευκές να φουσκώσει ποδιές.
Έστησαν και θεμέλιωσαν
στις κορφές, στις κοιλάδες, στα πόρτα
πύργους κραταιούς κι επαύλεις
ξύλα και άλλα πλεούμενα
τους Νόμους, τους θεσπίζοντας τα καλά και συμφέροντα
στο παμπάλαιο μέτρο εφαρμόζοντας.
Και το μέτρο δεν έδεσε ποτέ με τη σκέψη τους.
Ούτε καν ένα χνάρι Θεού στην ψυχή τους σημάδι δεν άφησε·
ούτε καν ένα βλέμμα ξωθιάς τη μιλιά τους δεν είπε να πάρει.
Έφτασαν
ντυμένοι «φίλοι»
αμέτρητες φορές οι εχθροί μου
τα παμπάλαια δώρα προσφέροντας.
Και τα δώρα τους άλλα δεν ήτανε
παρά μόνο σίδερο και φωτιά.
Στ’ ανοιχτά που καρτέραγαν δάχτυλα
μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.
Μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.
